Polski podróżnik, przyrodnik, reportażysta i poeta, porucznik Wojska Polskiego.

Urodził się w Poznaniu a zmarł w Puszczykowie, był synem poznańskiego poligrafa i wydawcy – Antoniego Fiedlera. To od niego przejął zamiłowanie do przyrody. Ojciec uczył go „kochać rzeczy takie, obok których inni przechodzili obojętnie”. Młody Arkady studiował filozofię i nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz uniwersytecie w Poznaniu. Naukę przerwała jednak wojna. Debiutował w 1917 cyklem wierszy „Czerwone światło ogniska” na łamach poznańskiego dwutygodnika „Zdrój”. W latach 1918-1919 brał udział w powstaniu wielkopolskim. Po wojnie podjął studia w Akademii Sztuk Graficznych w Lipsku, zdobywając tytuł mistrza chemigrafii.

W roku 1926 wydał pierwszy reportaż z wyprawy: „Przez wiry i porohy Dniestru”. Dwa lata później wyjechał w pierwszą dużą podróż – do południowej Brazylii. W roku 1933 spełnił swoje największe marzenie i trafił do Amazonii. Wyprawa zaowocowała książką „Ryby śpiewają w Ukajali”, która szybko zdobyła uznanie czytelników. Kolejny bestseller – „Kanadę pachnącą żywicą” – wydał w roku 1936 a rok później był już na Madagaskarze. Tym razem jednak jako członek delegacji rządu RP celem zbadania, czy można tam będzie utworzyć samodzielne państwo żydowskie. Taką koncepcję wysunęła bowiem część środowisk syjonistycznych, widząc w projekcie przekazania tej francuskiej kolonii Polsce (jako terytorium zamorskie) szansę na zalążek niepodległego bytu. Większość delegacji okazała się sceptyczna, inicjatywa została skrytykowana przez polskie i francuskie media a ostatecznie pogrzebał ją wybuch II wojny światowej.

Wojna zastała Fiedlera na Tahiti. W 1940 roku przez Francję dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie poznał polskich lotników uczestniczących w Bitwie o Anglię. Napisał o nich książkę „Dywizjon 303”. Potem pływał na polskich statkach handlowych. W 1946 r. wrócił do Polski i zamieszkał w Puszczykowie pod Poznaniem wraz z żoną, Włoszką, Marią Maccariello. Tam powstały powieści dla młodzieży: „Mały Bizon”, „Wyspa Robinsona”, „Orinoko”. Od 1956 powrócił na podróżnicze szlaki – odwiedził Indochiny, Brazylię, Gujanę, Madagaskar, Kanadę, kilkukrotnie Afrykę Zachodnią.

Ojciec uczył mnie kochać rzeczy takie, obok których inni przechodzili obojętnie.

Żył 91 lat. Odbył 30 wypraw i podróży. Napisał 32 książki, w tym dwie autobiografie: „Mój ojciec i dęby” oraz „Wiek męski – zwycięski”. Uczył szacunku do innych kultur i obyczajów barwnie opisując przyrodę. Z podróży zaś przywoził bogate zbiory zoologiczne i botaniczne, które przekazał naukowym placówkom w Poznaniu. Jego książki wydano w przeszło 10-milionowym nakładzie, przetłumaczono na 23 języki.