Jadwiga Grabowska była polską Coco Chanel – słynną „damą w turbanie”, niezwykle utalentowaną wizjonerką i kreatorką mody, wytworną warszawianką i Europejką, a także poliglotką znająca biegle pięć języków obcych. W szarych czasach realnego socjalizmu jej kolekcje wyróżniały się barwą i elegancją.

Urodziła się w 1898 roku w Warszawie w bogatej rodzinie Seydenbeutelów, przedsiębiorców budowlanych pochodzenia żydowskiego. Studiowała dziennikarstwo, była również tłumaczką. W latach międzywojennych bywała w Paryżu, gdzie uczęszczała na kursy projektowania, a także nawiązała przyjaźnie i kontakty, które okazały się pomocne w jej przyszłej pracy jako projektantki mody. Przede wszystkim jednak nad Sekwaną spotkała rewolucjonistkę mody Coco Chanel. Rozmowy z nią zmieniły myślenie Jadwigi i ukształtowały jej wyobraźnię na całe życie. Podobnie jak i sam Paryż – ówczesna stolica mody – który pokochała, stanowił dla niej źródło inspiracji i odwiedzała regularnie praktycznie co sezon przez całe swoje życie.

Już przed wybuchem wojny stała się właścicielką domu mody w Warszawie, ale największe sukcesy osiągnęła po drugiej wojnie światowej. Szczęśliwie udało jej się przeżyć tragiczny czas Holocaustu. W powojennej Warszawie założyła skromny butik, którego dynamiczny rozwój przerwały ówczesne władze. Jadwiga Grabowska zdołała jednak przechytrzyć system i zatrudniła się w Modzie Damskiej, poprzedniczce słynnej Cepelii, gdzie została kierowniczką artystyczną.

Znałam pięć języków, dzięki mojej mamie, która zawsze była bardzo elegancka, już od dziecka wpajała mi i mojej siostrze estetykę ubioru. Warszawa po wojnie była bardzo zniszczona, a kobiety zaniedbane. Ktoś powinien był o nich pomyśleć. Właśnie dlatego wybrałam pracę projektantki mody.

Dzięki swej pomysłowości, uporowi i ciężkiej pracy stała się prawdziwą kreatorką mody. Projektowała kolekcje na międzynarodowe targi w Lipsku, co pomogło jej osiągnąć ogromny sukces: utworzono pierwszy w powojennej Polsce dom mody – Modę Polską. Jadwiga także tam została dyrektor artystyczną. Udawało jej się przemycać do Polski najnowsze trendy modowe z Europy – z Paryża, z Londynu. Jej pokazy w Pałacu Kultury i Pałacu Prymasowskim były zawsze wyjątkowym spektaklem i przyciągały śmietankę towarzyską tamtych czasów. Odpowiadała za tworzenie kolekcji od 1958 do 1968 roku, kiedy została zmuszona do odejścia na emeryturę. Jej odejście stanowi wyraźną cezurę, począwszy od której Moda Polska zaczęła podupadać. Jadwiga Grabowska zmarła w 1988 roku w Warszawie.