Wybitny pisarz, poeta, tłumacz. Wiersze i bajki Brzechwy są znane każdemu Polakowi. W ostatnich dwóch dekadach największą popularność odnosiły książkowe i filmowe przygody Pana Kleksa. Twórczość Brzechwy to klasyka polskiej literatury dziecięcej, bez której trudno sobie wyobrazić listę lektur szkolnych.

Jan Brzechwa, a właściwie Jan Wiktor Lesman urodził się w 1898 r. na Podolu (dziś Ukraina) w rodzinie żydowskiej. Pseudonim literacki wymyślił mu jego kuzyn, ceniony poeta żydowskiego pochodzenia: Bolesław Leśmian. Jan studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim i został adwokatem specjalizującym się w prawie autorskim. Podczas wojny polsko – bolszewickiej walczył jako ochotnik w polskiej armii i został nawet odznaczony.

Jesteśmy zegarmistrzami świata.”

Praktykując prawo, coraz częściej zajmował się pisaniem. Współpracował z kabaretem „Qui Pro Quo”, tłumaczył poezję rosyjską. W 1938 r. wydał tomik dla dzieci „Tańcowała igła z nitką”, który zawierał m.in. słynne wierszyki: „Pomidor”, „Żuraw i czapla” i „Na straganie w dzień targowy”.

Rok później pojawiła się „Kaczka Dziwaczka”. Tytułowa bohaterka była tak popularna wśród dzieci i rodziców, że weszła na stałe do języka polskiego jako określnik używany do dziś.

Śmierć? Nieważne!
 Życie? Nieważne!
Ważne – zwyciężyć.

Po wojnie Brzechwa powołał do życia nowego bohatera – Pana Kleksa („Akademia Pana Kleksa”, „Podróże Pana Kleksa”, „Tryumf Pana Kleksa”). Najpopularniejsze tomiki z ostatnich dwóch dekad życia pisarza to „Na Wyspach Bergamutach” (1948) i „Szelmostwa Lisa Witalisa” (1953) i „Pchła Szachrajka (1957). Ta ostatnia wierszowana, zabawna opowieść o pchle, oszustce i naciągaczce, która po wielu swych “numerach”, pod groźbą więzienia, obiecuje poprawę i uczciwe życie również stała się częścią gamy sformułowań języka polskiego. Postaci Brzechwy trafiały na deski teatrów i do słuchowisk radiowych zdobywając serca nie tylko najmłodszej widowni.

W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie i Szczebrzeszyn z tego słynie.