Biochemik polsko-amerykański pochodzenia żydowskiego, twórca nauki o witaminach. Jest autorem terminu „witamina” (od łacińskich słów: “vita” – życie i “amine” – związki zawierające azot).

Urodził się w Warszawie, w rodzinie żydowskiej, jako syn Jakuba, lekarza dermatologa. W 1900 r. ukończył gimnazjum, po czym wyjechał do Szwajcarii, by studiować biologię w Genewie, a następnie chemię w Bernie. W 1904 r. uzyskał doktorat, którego promotorem był Stanisław Kostanecki. W następnych latach pracował w Instytucie Pasteura w Paryżu, na Uniwersytecie Berlińskim i w Wielkiej Brytanii. Zasadniczym krokiem w kierunku odkrycia witamin były badania nad przyczyną choroby beri-beri. Pierwszą witaminę B1 Funk wyodrębnił z otrąb ryżowych. Nieznany dotąd związek otrzymał w 1912 r. w Angli.

W czasie trwania I wojny światowej wyemigrował do Nowego Jorku, gdzie prowadził badania nad wykorzystaniem witamin do celów leczniczych. W 1920 r. otrzymał obywatelstwo USA. W 1923 r. wrócił do Polski dzięki Ludwikowi Rajchmanowi, który jako przedstawiciel Ligi Narodów przekonał najpierw Funka, a potem Fundację Rockefellera, by ta zapewniła Funkowi odpowiednie wynagrodzenie. Jako kierownik oddziału biochemii Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie pracował m.in. nad wyizolowaniem insuliny. Badał wpływ witaminy B1 na przemianę węglowodanową i zajmował się badaniem kwasu nikotynowego.

Polski Instytut Naukowy w Ameryce wręcza corocznie nagrodę imienia Kazimierza Funka uczonym polskiego pochodzenia.

W 1928 r. ponownie wyjechał za granicę, tym razem do Francji. W Instytucie Casa Biochemica w Paryżu pracował do początku II wojny światowej. W roku 1940 wrócił do USA, gdzie pozostał do końca życia. Współpracował tam z kilkoma firmami farmaceutycznymi, w których wykorzystywano jego odkrycia naukowe i doświadczenia. Jest autorem kilkuset publikacji naukowych. Zmarł w Albany, stolicy stanu Nowy Jork, w wieku 83 lat. Od 1995 r. Polski Instytut Naukowy w Ameryce wręcza corocznie nagrodę jego imienia uczonym polskiego pochodzenia.