Polsko-amerykański ekonomista żydowskiego pochodzenia, laureat Nagrody Banku Szwecji im. Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii (2007).

P ochodzi z rodziny polskich Żydów, która, ewakuowana z Królestwa Polskiego w czasie I wojny światowej, schroniła się na krótko w Moskwie. Na początku 1919 r. wraz z rodziną powrócił do Warszawy. Jego ojciec był prawnikiem, absolwentem Sorbony w Paryżu. W 1938 r. Leonid ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Początkowo zamierzał pójść w ślady ojca. Jednak na drugim roku studiów prawniczych brał udział w obowiązkowych kursach ekonomii i zainteresował się tą dyscypliną bardziej niż jakąkolwiek inną. Ojciec Hurwicza, wyczuwając nową pasję, zasugerował synowi, aby zamiast założyć kancelarię prawniczą w Polsce, aplikował do London School of Economics.  Młody Hurwicz studiował tam w latach 1938–39 i między innymi słuchał wykładów Fridricha Hayeka. Potem spędził jeszcze kilka miesięcy w Genewskim Instytucie Wyższych Studiów Międzynarodowych. W 1940 r. emigrował do USA, gdzie kontynuował studia ekonomiczne na Uniwersytecie Chicagowskim i Uniwersytecie Harvarda.

W Warszawie spędziłem prawie 20 lat mojego dzieciństwa i młodości, nim ojciec, widząc moją pasję do ekonomii wysłał mnie na studia do Londynu. Tak zaczęła się moja droga do Nobla.

Podczas swojej kariery zawodowej pracował na wielu renomowanych uniwersytetach w USA: w Minnesocie, Illinois, Chicago, Harvard, MIT, Berkeley, Stanford. Pracował także w krajach Dalekiego Wschodu, jak Indonezja, Indie, Chiny, Japonia. Był pracownikiem organizacji międzynarodowych oraz konsultantem amerykańskich agencji rządowych i instytucji.
W działalności naukowej interesował się różnymi dziedzinami ekonomii – teorii równowagi ogólnej (w tym teorii wymiany), teorii popytu, konsumpcji i dobrobytu, teorii cen, teorii rozwoju i planowania. W latach 50. pracował wraz z późniejszym noblistą Kennethem Arrowem nad zagadnieniami programowania nieliniowego. Największe zainteresowanie środowiska ekonomistów przyciągnęły prace Hurwicza w zakresie badań nad decentralizacją (dekompozycją) i efektywnością systemów ekonomicznych oraz procesów alokacji zasobów.

Leonid Hurwicz był przewodniczącym Econometric Society oraz członkiem National Academy of Sciences oraz American Academy of Arts and Sciences. W 1980 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa Northwestern University, w 1989 r. Uniwersytetu Autonomicznego w Barcelonie, w 1993 r. Uniwersytetu Chicagowskiego i Uniwersytetu Keiō, a w 1994 r. Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. 15 października 2007 otrzymał wraz z Erikiem S. Maskinem i Rogerem Myersonem Nagrodę Banku Szwecji im. Alfreda Nobla za prace nad teorią wdrażającą systemy matematyczne w procesy gospodarcze, która przy zastosowaniu równań matematycznych i algorytmów pozwala ocenić prawidłowość funkcjonowania rynków. Teoria pomogła określić ekonomistom skuteczne mechanizmy rynkowe, schematy regulacji i procedury wyborów i dziś odgrywa główną rolę w wielu dziedzinach ekonomii oraz w naukach politycznych. Ekonomista zmarł w 2008 r. w Minneapolis.