Samuel Goldflam to postać szczególna dla nauki, medycyny światowej, a przede wszystkim, dla neurologii. Jako pierwszy opisał zwany od jego nazwiska Objaw Goldflama. Był autorem około 100 artykułów naukowych, a jednocześnie miłośnikiem muzyki i malarstwa, filantropem, społecznikiem, wielkim przyjacielem ubogich i dzieci oraz działaczem niestrudzenie wspierającym społeczność żydowską w Polsce i na świecie.

Urodził się w 1852 roku w Warszawie w żydowskiej rodzinie kupieckiej. Po ukończeniu medycyny na Uniwersytecie Warszawskim pracował na oddziale chorób wewnętrznych Szpitala św. Ducha u Viléma Dušan Lambla. W Szpitalu Charité w Berlinie poznawał nową dziedzinę medycyny – neurologię, której się poświęcił w swojej pracy lekarskiej i naukowej. Zdobywał o niej wiedzę także w Paryżu w Szpitalu Salpetrière, gdzie utworzono pierwszą w świecie klinikę neurologii. W Warszawie w swoim mieszkaniu przy ul Granicznej 10 prowadził bezpłatną prywatną poliklinikę neurologii i interny. Był także wolontariuszem w wielu warszawskich szpitalach, gdzie zdobył bezcenną praktykę, a także spieszył z pomocą cierpiącym. Jego kolega Eufemiusz Herman pisał o nim tak: „Goldflam był nieprzeciętnym człowiekiem, wybitnym intelektualistą, naukowcem, klasykiem neurologii światowej, zwłaszcza polskiej, społecznikiem i szczerym demokratą”. Przyjaciel Janusza Korczaka i Ludwika Zamenhofa. Utworzył w Otwocku Zakład dla Nerwowo i Psychicznie Chorych Żydów „Zofiówka”, był też współzałożycielem i prezesem Towarzystwa Przyjaciół Dzieci.

Nie ma ciekawych przypadków, są tylko chorzy, a każdy chory to ciekawy przypadek.

Wspierał nowopowstały Uniwersytet Hebrajski w Jerozolimie, stał się również sygnatariuszem aktu założycielskiego Agencji Żydowskiej. Działał także w najstarszej organizacji żydowskiej świata B’nai B’rith International. Przekazał na rzecz państwa Izrael swoją kolekcję dzieł sztuki. Zmarł w 1932 roku w Otwocku. W Jerozolimie znajduje się dom opieki nazwany ku jego czci „Goldflammia”.